Μπροστά σε αυτή την ανελέητη και προκλητική επίθεση κυβέρνησης – τρόικας – μεγαλοεργοδοσίας, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλος αυτό που βρήκε να σχολιάσει μετά τη συνάντηση με τον πρωθυπουργό, είναι ότι «τον κοινωνικό διάλογο πολύ αργά τον θυμήθηκαν…». Εξέφρασε δηλαδή δυσαρέσκεια επειδή η κυβέρνηση δήθεν δε σέβεται τον «κοινωνικό διάλογο»…
Η επιμονή της ΓΣΕΕ στον «κοινωνικό διάλογο» δεν είναι τυχαία, αφού εδώ και μια δεκαετία έχει αναδειχτεί σε πολύτιμο εργαλείο προπαγάνδας της ταξικής ειρήνης, του συμβιβασμού, του «κοινωνικού εταιρισμού» και κυρίως της εξουδετέρωσης των εργατικών αγώνων. Γιατί όταν η ΓΣΕΕ διακηρύσσει ότι εργάτες και εργοδότες έχουν κοινά συμφέροντα, όταν γίνεται ο κήρυκας της «ανάπτυξης» για το καλό γενικά της χώρας, όταν υπογράφει «Συμφωνίες» με τον ΣΕΒ – όπως αυτή «των 11 σημείων» το Φλεβάρη του 2009 – δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να προωθεί την πολιτική του κεφαλαίου στις γραμμές του συνδικαλιστικού κινήματος.
Οσο για την έκκληση της ΓΣΕΕ προς τις εργοδοτικές οργανώσεις να σεβαστούν (!) την ΕΓΣΣΕ, δεν έχει την παραμικρή αξία. Προκλητική είναι και η στάση του ΣΕΒ, ο πρόεδρος του οποίου δήλωνε πως «ο ΣΕΒ θα κάνει ό,τι μπορεί για να μη θιγεί ο κατώτατος μισθός»! Από ποιον δηλαδή κινδυνεύει ο κατώτερος μισθός αν οι βιομήχανοι και οι άλλοι εργοδότες δεν θέτουν ζήτημα; Ολοι τους υποκρίνονται, χωρίς ντροπή. Κοροϊδεύουν κατάμουτρα τους εργαζόμενους, επιχειρούν να τους παραπλανήσουν.
Πρώτη η ΓΣΕΕ, αφού την Εθνική Σύμβαση και γενικά τις συλλογικές συμβάσεις τις έχει ήδη υπονομεύσει διαχρονικά η πλειοψηφία, με τις μηδενικές αυξήσεις, με το πάγωμα ουσιαστικά των κατώτερων μισθών στην τελευταία σύμβαση, που έχει ισχύ για τρία χρόνια (2010-2012), με το γεγονός ότι στήριξε τις επιχειρησιακές συμβάσεις και την κατάργηση των κλαδικών συνδέοντάς τες με την «προστασία των θέσεων εργασίας». Από την άλλη, μήπως δεν είναι μέλη του ΣΕΒ οι εργοδότες που επιβάλλουν τριήμερα και τετραήμερα, εκβιάζουν με ατομικές συμβάσεις, εισφοροδιαφεύγουν, δεν καταβάλλουν τις εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία;
