Οι…Αγανακτισμένοι

Πέρασα χθες το βράδι από την πλατεία κατά τις 10 παρά. Περίπου 80 άτομα ήταν γύρω από το συντριβάνι και … κλαίγανε τον πεθαμένο. Ε ναι, κηδεία μου θύμισε. χωρίς ζωντάνια και πάθος. Αν όλοι αυτοί ήταν αγανακτισμένοι με την τρέχουσα κατάσταση, θα έπρεπε να ζωντάνευε η πλατεία. Αν έτσι αγανακτούμε καλύτερα να καθόμαστε στο σπίτι μας. Δε λέω, για πρώτη φορά, έστω και έτσι, κάτι πάει να γίνει. Αρκεί η αγανάκτηση να γίνει θυμός. Να σηκωθούμε από τον καναπέ μας και να διεκδικήσουμε. Το παρήγορο είναι ότι υπήρχαν πολλοί νέοι. Αυτό το απολιτίκ πάλι λίγο με ενοχλεί. Δηλαδή αυτοί που είναι πολιτικοποιημένοι και δεν ανήκουν στα δύο μεγάλα κόμματα δεν πρέπει να συμμετέχουν; Ο μηδενισμός και η ισοπέδωση των πάντων δεν είναι σωστό. Ακόμα και αν… σκοτώσουμε και τους 300 της βουλής, θα έρθουν άλλοι. Για να αλλάξει η κατάσταση πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία. Κοιμισμένοι δεν είναι οι Έλληνες. Παραπλανημένοι ναι, σε σύγχυση είναι ο κόσμος. Και αγανακτισμένος. Η αγανάκτηση είναι δικαιολογημένη. Εγώ δεν σνομπάρω καμιά μορφή κινητοποίησης, ιδίως όσες εκφράζουν κάτι το αυθόρμητο. Οι μορφές των λαϊκών αγώνων δεν πρέπει να κατασκευάζονται στα κομματικά γραφεία. Πρέπει να γενιούνται μέσα από τον ίδιο το λαό. Όμως, οι πλατείες που μπορεί να γεμίσουν με αγανακτισμένους, πολύ εύκολα μπορούν και ν’ αδειάσουν. Θυμάστε πόσοι άνθρωποι, παλιά, θυμάστε το Δεκέμβρη,τη Γένοβα, τη γενιά του άρθρου 16 κλπ. Είναι ορισμένα ξεσπάσματα τα οποία δεν έχουν οργάνωση, δε βασίζονται στους τόπους δουλειάς, στο σχολείο,στους κλάδους, είτε δημόσιου είτε ιδιωτικού τομέα, δεν έχουν μια στοιχειώδη πολιτική κατεύθυνση. Φοβάμαι ότι αυτά τα πράγματα θα είναι ένα ξέσπασμα, μια μόδα που θα περάσει. Δεν είναι κακό να βγάζουν εμπειρίες και οι νέοι άνθρωποι που αναζητούν έναν καινούριο δρόμο έκφρασης. Θα είναι και αυτό μια εμπειρία. Δε στέκομαι εχθρικά απέναντί τους. Όμως προτιμώ να τρώω ξύλο στις πορείες και στις διαδηλώσεις, παρά να κάθομαι σε πλατείες νομίζοντας ότι κάτι κάνω και να κρύβομαι πίσω απο την ταμπέλα του και καλά και δήθεν απολιτίκ ανεξάρτητου, και να νομίζω ότι έτσι γράφω ιστορία. Η αγανάκτησή μου θέλω να έχει στόχο και όχι να ξεφουσκώσει χτυπώντας μιά κατσαρόλα.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.